Homelab

Mijn buurman is 70 jaar oud. Hij gebruikt zijn hele leven al Windows. Vorige maand vroeg hij me: “Tom, ik hoor steeds over Linux. Is dat ook iets voor mij?” Hij is niet de eerste. Het afgelopen jaar stelden vrienden, familie en collega’s me hetzelfde in verschillende vormen. “Ik wil van Windows af, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.” “Is Linux moeilijk?” “Kan ik nog steeds mijn gewone programma’s gebruiken?” Voor mij zijn die vragen vanzelfsprekend. Ik draai Linux sinds SuSE 6.0, toen je nog specifiek hardware-onderdelen moest uitzoeken die daadwerkelijk Linux-drivers hadden. Voor iemand die nog nooit een terminal heeft gezien voelen ze oprecht overweldigend. ...

Stel je voor dat de disk in je homelab vannacht sterft. Niet corrupt raken, niet eerst een week lang SMART-waarschuwingen geven, gewoon weg. De GitLab met elke repo waar je om geeft, de password vault, vijftien jaar familiefoto’s, de home automation die je huis aanstuurt. Allemaal op een drive die heeft besloten dat hij klaar is. Kun je beantwoorden wat er daarna gebeurt zonder dat je maag samentrekt? Zo niet, dan heb je geen backups. Je hebt hoop, en hoop is geen strategie waarvan je de grenzen om 2 uur ’s nachts wilt ontdekken. ...

Mijn homelab cluster draait in een kast thuis. Ikzelf niet. Ik werk vanuit koffiebars, vanuit een klantkantoor, soms vanuit een hotel met WiFi die actief vijandig aanvoelt. En ik wil dan nog steeds bij mijn eigen machines kunnen terwijl ik daarbuiten zit. Jarenlang was het standaardantwoord daarop dat je gaten in je eigen voordeur prikt. Forward een poort op de router, zet dynamic DNS op zodat het wisselende thuis-IP niet alles breekt, schrijf firewall regels, en hoop dan stilletjes dat niemand die het internet scant op de SSH daemon stuit die je net hebt blootgesteld. Het werkt, in de zin dat je bij je spullen kunt. Het betekent ook dat een deel van je privénetwerk nu de hele dag, voor altijd, vragen van vreemden beantwoordt. ...

Drie mini-PCs staan op een plank bij mij thuis. Samen draaien ze mijn GitLab, mijn monitoring stack, home automation, file sync, password manager, en een stapel andere dingen die ik weiger toe te vertrouwen aan andermans computer. De hele setup kostte minder dan één maand van de vergelijkbare managed Kubernetes rekening, en ik begrijp elke laag ervan omdat ik het zelf heb gebouwd. Jij kunt hetzelfde hebben. Geen cloud account, geen rack, geen budget met vijf nullen. Je hebt drie tweedehands machines nodig en een middag waarop niemand je lastigvalt. Dit is het cluster waar ik op terugkom als ik het heb over sovereign infrastructuur, en hier is precies hoe het in elkaar zit. ...

Vraag de meeste mensen hoe je thuis een “echte” hypervisor draait en je krijgt hetzelfde rijtje: VMware, Hyper-V, of op zijn minst Proxmox. Iets met een web UI, een clustering-tab, een marketingpagina vol enterprise features. Dat beeld zit er zo diep in dat virtuele machines draaien zonder zo’n product voelt als bochten afsnijden. We hebben stilletjes geaccepteerd dat serieuze virtualisatie met een leverancier komt. Draai het nu om. Wat in al die producten het echte werk doet, is een Linux kernel module die al meer dan tien jaar production-grade is. KVM met libvirt geeft je live migratie, memory ballooning, CPU pinning, GPU passthrough, SR-IOV, nested virtualization. De features waar de glanzende hypervisors mee adverteren zijn kernel features. De web UI is een schil eromheen. ...