Posts

De eerste keer dat het me beet zat ik halverwege een database migratie over SSH. Trein een tunnel in, WiFi knipperde, verbinding weg. Het proces aan de andere kant ging mee. Ik staarde naar een dode prompt en vroeg me af hoeveel van de migratie nou eigenlijk gecommit was. Een terminal multiplexer had me gered. Het proces draait door op de server of ik nou verbonden ben of niet, dus een weggevallen verbinding wordt een non-event. Ik verbind opnieuw, attach weer, en het werk staat exact waar ik het achterliet. Die eigenschap alleen al is de setup-kosten waard, en daarom behandel ik een multiplexer als basislaag op elke machine die ik aanraak. ...

Mijn homelab cluster draait in een kast thuis. Ikzelf niet. Ik werk vanuit koffiebars, vanuit een klantkantoor, soms vanuit een hotel met WiFi die actief vijandig aanvoelt. En ik wil dan nog steeds bij mijn eigen machines kunnen terwijl ik daarbuiten zit. Jarenlang was het standaardantwoord daarop dat je gaten in je eigen voordeur prikt. Forward een poort op de router, zet dynamic DNS op zodat het wisselende thuis-IP niet alles breekt, schrijf firewall regels, en hoop dan stilletjes dat niemand die het internet scant op de SSH daemon stuit die je net hebt blootgesteld. Het werkt, in de zin dat je bij je spullen kunt. Het betekent ook dat een deel van je privénetwerk nu de hele dag, voor altijd, vragen van vreemden beantwoordt. ...

Elk platform team stelt uiteindelijk dezelfde vraag: moeten we een Internal Developer Platform bouwen? Het eerlijke antwoord is meestal ja. Het deel dat teams sloopt is de hoe. Ik heb platforms gezien die een klein fortuin kostten en daarna stilletjes verlaten werden omdat niemand ze wilde gebruiken. Ik heb ook een paar Helm charts en een Kyverno policy een heel team van manier zien veranderen waarop ze software shippen. Het gat tussen die twee uitkomsten heeft bijna niets met budget te maken, of met welke modieuze tool je koos. Het komt neer op de vraag of je begon met een echt probleem oplossen of met het platform bouwen dat jij dacht dat developers zouden moeten willen. ...

Je hebt Grafana. Je hebt Prometheus metrics. Je hebt logs in Loki en traces in Tempo. De data staat er allemaal. Je hebt ook 47 dashboards die niemand opent. Ik heb dit mezelf meer dan eens aangedaan. Er gaat iets stuk om 2 uur ’s nachts, ik klus snel een dashboard in elkaar om te zien wat er aan de hand is, en daarna blijft het voor eeuwig staan. Vermenigvuldig dat met een jaar aan incidenten en een paar “ik voeg er even een panel voor toe”-momenten, en je houdt een Grafana over die vooral archeologie is. Niemand weet meer wat de helft van de panels betekent. De eerlijke keuze is het meeste weggooien, maar eerst helpt het om te snappen wat de overlevers de moeite waard maakt. ...

Mijn dashboard is een muur van groen. Pods draaien, replicas kloppen, CPU comfortabel, geen alerts. Ik kijk ernaar en voel dat kleine dopamine-shotje van “alles is in orde.” En grotendeels klopt dat ook. De cluster draait al weken. Er is niks omgevallen. Die groene muur is tegelijk het gevaarlijkste in mijn homelab, want hij vertelt me niks over wat er gebeurt als het mis gaat. Hij vertelt me alleen dat er, op dit moment, nog niks mis is gegaan. ...