CLI

Ik draai constant VMs. Kubernetes deployments testen, een distro uitproberen waar ik over las, Windows draaien voor die ene koppige applicatie, een experiment isoleren zodat ik mijn echte machine niet sloop. Voor dat alles is KVM/QEMU de juiste tool. Near-native performance, volledig open source, ingebakken in de Linux kernel. Niets dat naar huis belt, niets om te licentiëren, geen vendor die bepaalt wat ik met mijn eigen hardware mag doen. ...

De eerste keer dat het me beet zat ik halverwege een database migratie over SSH. Trein een tunnel in, WiFi knipperde, verbinding weg. Het proces aan de andere kant ging mee. Ik staarde naar een dode prompt en vroeg me af hoeveel van de migratie nou eigenlijk gecommit was. Een terminal multiplexer had me gered. Het proces draait door op de server of ik nou verbonden ben of niet, dus een weggevallen verbinding wordt een non-event. Ik verbind opnieuw, attach weer, en het werk staat exact waar ik het achterliet. Die eigenschap alleen al is de setup-kosten waard, en daarom behandel ik een multiplexer als basislaag op elke machine die ik aanraak. ...

Zo werken veel van ons in 2026: een dotfiles repo met jaren aan commits, een vim config die dertig plugins binnentrekt, een tmux prefix omgezet naar iets dat lekkerder voelt, een shell prompt waar een weekend in is gaan zitten. De setup is van jou, tot aan de laatste keybinding. Op je eigen laptop ben je snel. Spiergeheugen doet het werk en je denkt nauwelijks nog na over de tools zelf. Dat is de droom die we onszelf verkopen, en meestal klopt hij prima. ...

Mijn .zshrc is ouder dan de carrière van sommige collega’s. Geldt ook voor mijn .vimrc en mijn tmux config. Ze zijn uitgegroeid tot een zorgvuldig afgestemd systeem dat precies doet wat ik wil, en ik zou verloren zijn zonder. Het probleem: ik draai meerdere machines. Een laptop, een desktop, soms een wegwerp-VM om iets te testen. Dat allemaal in sync houden was vroeger een stapel geïmproviseerde hacks aan elkaar geknoopt met hoop. ...

Hier is de beloning vóór het werk: ik plug ’s ochtends mijn YubiKey in, typ één PIN, en de rest van de dag gebeurt mijn authenticatie gewoon vanzelf. SSH naar een server, geen wachtwoord. Git commit signen, geen passphrase. Een secret uit pass trekken, gewoon de key touchen. Eén fysiek ding zit in een USB-poort en de frictie is weg. Daar komen kostte me ongeveer drie avonden van vloeken tegen gpg-agent. Nu het draait voelt teruggaan ondenkbaar. ...