Digital Sovereignty

Dit is het normaal dat we allemaal stilletjes geaccepteerd hebben. Je wordt wakker en je telefoon heeft al geregistreerd waar je sliep. Je checkt email op Gmail, zoekt iets op Google, appt een vriend via WhatsApp, betaalt je koffie met een pas en loopt voor de lunch al langs een stuk of tien camera’s. Niets daarvan voelt als surveillance. Het voelt als een dinsdag. Ik wil je laten zien waarom die dinsdag er in 2026 heel anders uitziet dan vijf jaar geleden, en waarom ik denk dat de comfortabele versie van privacy (“ik heb niets te verbergen”) stilletjes is opgehouden waar te zijn. Er gebeuren drie dingen tegelijk, en het is de combinatie die je zorgen zou moeten baren, niet één los onderdeel. ...

In mijn vorige post over self-hosting voor iedereen schetste ik een hoopvol beeld: managed self-hosting waar iedereen eigenaar kan zijn van zijn data. Eén ding sloeg ik over, en dat blijft knagen. Hardware kost geld, en de rekensom valt totaal anders uit afhankelijk van of je een bedrijf bent of een mens. Laat me twee regels neerleggen die allebei volkomen redelijk klinken. Kijk dan hoe ze botsen. Regel één: bezit je eigen hardware Dit is het hele punt van soevereiniteit. Je koopt de doos, je draait de doos, niemand kan je data onder je vandaan trekken. Zoals ik betoogde in Sovereign Infrastructure, wil ik begrijpen en controleren wat ik draai. Dat huren van iemand anders herintroduceert precies de afhankelijkheid die ik probeer te ontvluchten. ...

Zo bewaren de meeste mensen hun digitale leven in 2026. Foto’s gaan naar Google. Email gaat naar Gmail. Documenten gaan naar de cloud die toevallig bij de telefoon zat. Wachtwoorden zitten in een browser van een advertentiebedrijf. Elke byte staat op de server van iemand anders, onder voorwaarden die niemand las, in een jurisdictie die niemand controleerde. We geven het allemaal weg en noemen het normaal, omdat het alternatief op een tweede baan lijkt. ...