Kubernetes

Elk platform team stelt uiteindelijk dezelfde vraag: moeten we een Internal Developer Platform bouwen? Het eerlijke antwoord is meestal ja. Het deel dat teams sloopt is de hoe. Ik heb platforms gezien die een klein fortuin kostten en daarna stilletjes verlaten werden omdat niemand ze wilde gebruiken. Ik heb ook een paar Helm charts en een Kyverno policy een heel team van manier zien veranderen waarop ze software shippen. Het gat tussen die twee uitkomsten heeft bijna niets met budget te maken, of met welke modieuze tool je koos. Het komt neer op de vraag of je begon met een echt probleem oplossen of met het platform bouwen dat jij dacht dat developers zouden moeten willen. ...

Je hebt Grafana. Je hebt Prometheus metrics. Je hebt logs in Loki en traces in Tempo. De data staat er allemaal. Je hebt ook 47 dashboards die niemand opent. Ik heb dit mezelf meer dan eens aangedaan. Er gaat iets stuk om 2 uur ’s nachts, ik klus snel een dashboard in elkaar om te zien wat er aan de hand is, en daarna blijft het voor eeuwig staan. Vermenigvuldig dat met een jaar aan incidenten en een paar “ik voeg er even een panel voor toe”-momenten, en je houdt een Grafana over die vooral archeologie is. Niemand weet meer wat de helft van de panels betekent. De eerlijke keuze is het meeste weggooien, maar eerst helpt het om te snappen wat de overlevers de moeite waard maakt. ...

Mijn dashboard is een muur van groen. Pods draaien, replicas kloppen, CPU comfortabel, geen alerts. Ik kijk ernaar en voel dat kleine dopamine-shotje van “alles is in orde.” En grotendeels klopt dat ook. De cluster draait al weken. Er is niks omgevallen. Die groene muur is tegelijk het gevaarlijkste in mijn homelab, want hij vertelt me niks over wat er gebeurt als het mis gaat. Hij vertelt me alleen dat er, op dit moment, nog niks mis is gegaan. ...

Drie mini-PCs staan op een plank bij mij thuis. Samen draaien ze mijn GitLab, mijn monitoring stack, home automation, file sync, password manager, en een stapel andere dingen die ik weiger toe te vertrouwen aan andermans computer. De hele setup kostte minder dan één maand van de vergelijkbare managed Kubernetes rekening, en ik begrijp elke laag ervan omdat ik het zelf heb gebouwd. Jij kunt hetzelfde hebben. Geen cloud account, geen rack, geen budget met vijf nullen. Je hebt drie tweedehands machines nodig en een middag waarop niemand je lastigvalt. Dit is het cluster waar ik op terugkom als ik het heb over sovereign infrastructuur, en hier is precies hoe het in elkaar zit. ...

De eerste keer dat je een stateful workload op een self-hosted cluster draait, loop je tegen een muur. Geen cloud provider storage class om op te leunen. Alleen je nodes, hun disks, en een Postgres pod die weigert te schedulen omdat niets hem een PersistentVolume kan geven. Dus je gaat lezen, en binnen een uur heb je het teruggebracht tot twee namen die steeds terugkomen: Longhorn en Rook-Ceph. Ik heb beide in productie gedraaid. Dus laat me mijn bias meteen op tafel leggen: op kleine clusters kies ik standaard Longhorn, en waarom precies leg ik verderop uit. Houd dat in je achterhoofd terwijl je leest, want het kleurt hoe ik dingen weeg. Beide zijn CNCF projecten, beide geven je gerepliceerde block storage die overleeft als een node sterft, en beide zijn goede software. Ze zijn het alleen oneens over hoeveel complexiteit je zou moeten tekenen. ...