Productivity

De eerste keer dat het me beet zat ik halverwege een database migratie over SSH. Trein een tunnel in, WiFi knipperde, verbinding weg. Het proces aan de andere kant ging mee. Ik staarde naar een dode prompt en vroeg me af hoeveel van de migratie nou eigenlijk gecommit was. Een terminal multiplexer had me gered. Het proces draait door op de server of ik nou verbonden ben of niet, dus een weggevallen verbinding wordt een non-event. Ik verbind opnieuw, attach weer, en het werk staat exact waar ik het achterliet. Die eigenschap alleen al is de setup-kosten waard, en daarom behandel ik een multiplexer als basislaag op elke machine die ik aanraak. ...

Zo werken veel van ons in 2026: een dotfiles repo met jaren aan commits, een vim config die dertig plugins binnentrekt, een tmux prefix omgezet naar iets dat lekkerder voelt, een shell prompt waar een weekend in is gaan zitten. De setup is van jou, tot aan de laatste keybinding. Op je eigen laptop ben je snel. Spiergeheugen doet het werk en je denkt nauwelijks nog na over de tools zelf. Dat is de droom die we onszelf verkopen, en meestal klopt hij prima. ...

Mijn .zshrc is ouder dan de carrière van sommige collega’s. Geldt ook voor mijn .vimrc en mijn tmux config. Ze zijn uitgegroeid tot een zorgvuldig afgestemd systeem dat precies doet wat ik wil, en ik zou verloren zijn zonder. Het probleem: ik draai meerdere machines. Een laptop, een desktop, soms een wegwerp-VM om iets te testen. Dat allemaal in sync houden was vroeger een stapel geïmproviseerde hacks aan elkaar geknoopt met hoop. ...

Je wordt wakker. Het is donker. Ergens zoemt een ventilator. Je ogen wennen aan het licht. Je zit in een container. Metalen wanden, een paar kleine ramen, en daarachter: sterren. Alleen sterren. Nergens een aarde. Er hangt een briefje aan de wand: “Je hebt alles wat je nodig hebt om te overleven. Niets gaat erin, niets gaat eruit. Succes.” Dit gedachtenexperiment haal ik erbij als ik met vrienden in de juiste bui ben. Het klinkt als science fiction. Wat het eigenlijk doet, is iets weghalen dat de meesten van ons nooit in twijfel trekken: de aanname dat er een “buiten” bestaat dat onze fouten opslokt en onze voorraden aanvult. ...

Ik heb jarenlang KeePass gebruikt. Daarna 1Password. Daarna Bitwarden. Allemaal prima tools, maar elk ervan voelde als te veel. Te veel UI, te veel features, te veel gedoe om ze goed in mijn workflow te krijgen. Elke keer dat ik een wachtwoord nodig had stapte ik over een app-grens heen, en die kleine onderbreking telde op. Toen vond ik pass. Het doet precies wat de naam belooft: wachtwoorden opslaan. Ik neem je mee zoals ik het zelf leerde, te beginnen met het ene commando dat me overhaalde, en daarna laag voor laag tot je mijn volledige setup ziet. ...