Sustainability

Zo shippen de meesten van ons software in 2026. Je kiest een framework, trekt een paar honderd dependencies binnen, en je service staat al op een gigabyte RAM voordat hij iets nuttigs doet. Niemand profilet het. Niemand vraagt waarom. Als het traag is, schaal je op. Compute is goedkoop, jouw tijd is duur, en de rekening gaat naar iemand anders. Dat hebben we als normaal geaccepteerd. Ik leefde ooit in een andere wereld. Ik besteedde uren, soms hele weekenden, aan het uitknijpen van elke laatste byte uit code. Een programma laten draaien op hardware die het “onmogelijk” aankon was het beste gevoel dat ik kende. Mijn inspiratie was de demoscene: onmogelijke visuele effecten gerenderd in 64 kilobyte of minder. Ik keek er een en zat dan gewoon te denken, hoe in hemelsnaam deden ze dat? ...

Je wordt wakker. Het is donker. Ergens zoemt een ventilator. Je ogen wennen aan het licht. Je zit in een container. Metalen wanden, een paar kleine ramen, en daarachter: sterren. Alleen sterren. Nergens een aarde. Er hangt een briefje aan de wand: “Je hebt alles wat je nodig hebt om te overleven. Niets gaat erin, niets gaat eruit. Succes.” Dit gedachtenexperiment haal ik erbij als ik met vrienden in de juiste bui ben. Het klinkt als science fiction. Wat het eigenlijk doet, is iets weghalen dat de meesten van ons nooit in twijfel trekken: de aanname dat er een “buiten” bestaat dat onze fouten opslokt en onze voorraden aanvult. ...