Virtualization

Ik draai constant VMs. Kubernetes deployments testen, een distro uitproberen waar ik over las, Windows draaien voor die ene koppige applicatie, een experiment isoleren zodat ik mijn echte machine niet sloop. Voor dat alles is KVM/QEMU de juiste tool. Near-native performance, volledig open source, ingebakken in de Linux kernel. Niets dat naar huis belt, niets om te licentiëren, geen vendor die bepaalt wat ik met mijn eigen hardware mag doen. ...

Vraag de meeste mensen hoe je thuis een “echte” hypervisor draait en je krijgt hetzelfde rijtje: VMware, Hyper-V, of op zijn minst Proxmox. Iets met een web UI, een clustering-tab, een marketingpagina vol enterprise features. Dat beeld zit er zo diep in dat virtuele machines draaien zonder zo’n product voelt als bochten afsnijden. We hebben stilletjes geaccepteerd dat serieuze virtualisatie met een leverancier komt. Draai het nu om. Wat in al die producten het echte werk doet, is een Linux kernel module die al meer dan tien jaar production-grade is. KVM met libvirt geeft je live migratie, memory ballooning, CPU pinning, GPU passthrough, SR-IOV, nested virtualization. De features waar de glanzende hypervisors mee adverteren zijn kernel features. De web UI is een schil eromheen. ...

“Dus wat is het verschil tussen een container en een virtual machine?” Ik krijg deze vraag vaak, meestal van iemand die slim genoeg is om in vergaderingen mee te knikken zonder toe te willen geven dat het vaag is. En het eerlijke antwoord is dat de meeste uitleg het erger maakt. Die gooit in de eerste zin al “hypervisor,” “kernel sharing,” en “hardware abstractie” op tafel, en nu heeft die persoon vier nieuwe termen om over in de war te zijn in plaats van één. ...